Maand 1: The WA introduction!

Na een maand hebben we de basics al door.
WA is: droog, groot, leeg, mooi, warm, winderig, duur, de stranden zijn wit, de zee is blauw,...
Overal leeft er wel iets: spinnen, vliegen, kangoeroes, vliegen, emu's, vliegen, irritante kraaien, vliegen, slangen, vliegen, varanen,
vliegen, arenden, vliegen, muizen, vliegen, manta roggen, vliegen, haaien, vliegen, walvissen en ... vliegen!
Als het warm en aflandige wind is, zijn onze kleine zwarte vriendjes van de partij. Vooral oren, ogen, mond
en neus vinden ze de max... wij iets minder.

We leven hier op een totaal ander ritme dan thuis. In Belgie sta je op rond 8-9u en ga je slapen na 23u.
Hier wordt je de eerste keer gewekt door de ochtendzon rond 5u30 en kruip rond 7u uit de tent.
Tegen 19u gaat de zon onder en om 21u lig je alweer onder het wol. Effe aanpassen de eerste dagen.

Het grootste probleempunt tot nu toe was ons vervoermiddel. Op 1 maand hebben we al 3 auto's gehad:
een oranje Nissan Patrol 2.8 aut van '85, een witte Ford Transit 2.5 diesel en onze huidige bolide de
Ford Falcon 4.0i aut van '97. Tot nu toe rijdt de Falcon zoals we hadden verwacht, het verbruik ligt niet
te hoog (onder de 10l/100km) en we hebben zlefs cruise control en airco.
Het inwisselen van onze Patrol voor de Falcon ging niet vanzelf. Travellers Autobarn, die normaal bekend
staat voor een goede service, deed toch wat moeilijk toen onze Patrol begon te falen. Onze Patrol had een
slechte startmotor, viel altijd stil, had een 3-speed automaat, de benzine en lpg meter werkte niet,
de accelerator was te klein voor de motor. Toch was TAB redelijk koppig en bleven ze volhouden dat het
een goede wagen was. Yeah right, mate! Na veel gezaag toch de Falcon gekregen en 2000$ terug.
Ondertussen heeft de Falcon ons al een paar duizende kilometers verder gebracht, zelfs over kleine
zandwegjes en gravelwegen. We hebben wel al een dikke barst in onze voorruit door steenslag van een
roadtrain die uit de andere richting kwam. Onze dagen in Perth zijn hopelijk voorbij :-)


Op windloze dagen zitten we wat te niksen of gaan we nationale parken bezoeken.
De Pinneaccles zijn rotsformaties in de vorm van dennenappels, omgeven door gelig zand met op de achtergrond
witte duinen. In hetzelfde park heb je nog hangover bay en kangaroo point.
Kalbarri hebben we zelf nog niet gedaan, Flibie en Joke wel! Later meer daarover.
Rond Sharkbay zijn er wat toeristische plekjes. Stromatolites zijn rotsachtige stenen die gevormd zijn door
eencellige bacterieen, de eerste levende wezens op aarde.
Iets verder in Sharkbay ligt Shell Beach, een strand zonder zand maar met kleine schelpjes.
Op Eagle Bluff heb je een lookout point waar je goed zicht hebt over een baai, uitgestrekte oppervlaktes zeegras en veel underwater-life (cow-tailed mantas, dugongs, sharks,...).
Op de punt ligt de grootste stad in de baai, Denham. Verder is er evenveel leven in Denham als in een ad random gekozen Waals boerendorpje op zondag ochtend.
Het uiterste punt in Sharkbay is Monkey Mia: een plek waar dolfijnen tot in enkeldiep water komen en waar je ze op vaste tijdstippen een visje kan voederen. Verblijven doe je in Monkey Mia samen met de emu's op de camping in het national park.

Carnarvon is de laatste stop voor Gnaraloo. De auto voltanken en voorraad inslaan is de boodschap. Verkeersborden langs de weg waarschuwen er voor droogte en adviseren om genoeg water mee te nemen.

Voor je de unsealed roads naar Gnaraloo betreedt, rij je langs de blowholes. De golven van de Indische oceaan slaan er tegen rotsen die het water via holtes en blowholes meters hoog de lucht in stuwen.
De zandweg naar Gnaraloo test de ophanging van de wagen. Putten, stenen, grids en zand doen de auto werken. Onderweg zijn we een wieldop kwijtgeraakt en hebben een paar keer de bodem van onze stationwagen het wegdek afgeschraapt.

De windsurf is hier ok. We hebben het meeste gesurft op Corronation Beach, vlak boven Geraldton. Een makkelijke spot met een lagune voor de branding en een lang strand. Plaats genoeg voor foutjes dus.
Gnaraloo is een pak moeilijker: een piepklein strandje dat upwind ligt, een ondiep rif en een golf die
moeilijk te lezen is. Het resultaat: Maarten heeft z'n voetband gescheurd en z'n hoofd nekeer gecheckt tegen
zijn giek tijdens een spoeling.
Nu zitten we weer rond Geraldton en Maarten heeft zijn board in twee gesprongen op Corrows.
Nu is het de vraag: repareren of een andere (nieuw of tweedehands) kopen?

Golfsurf is hier veel minder aan de westkust. Tot nu toe waait het hier teveel of er zijn te weinig golven.
Blijkbaar is het zuiden veelbelovend! Onder Perth zijn er blijkbaar goede golfsurfspots, vooral rond
Margareth River. Ook Red Bluff en Gnaraloo zouden goed moeten zijn voor te golfsurfen, maar we hebben het niet zien werken.
Rond Geraldton is er nog een spot "Back Beach" met close-out golven. Niet ideaal dus!

Ontvangst op onze gsm's is schaars en eens dat we buiten de grote steden rijden is er zelfs geen FM-radio meer.
Wel is er in elke grote stad een "State Library of West Australia" die gratis Wi-Fi aanbiedt.

Nu hebben we nog 3 volle weken te gaan voor we naar de oostkust en Nieuw-Zeeland vertrekken. Van 28 december tot 17 januari zijn we weg uit WA. Na onze terugkomst zijn we van plan om de streken ten zuiden van Perth te verkennen :)