Enkele kiekjes

Klik hier

Maand 1: The WA introduction!

Na een maand hebben we de basics al door.
WA is: droog, groot, leeg, mooi, warm, winderig, duur, de stranden zijn wit, de zee is blauw,...
Overal leeft er wel iets: spinnen, vliegen, kangoeroes, vliegen, emu's, vliegen, irritante kraaien, vliegen, slangen, vliegen, varanen,
vliegen, arenden, vliegen, muizen, vliegen, manta roggen, vliegen, haaien, vliegen, walvissen en ... vliegen!
Als het warm en aflandige wind is, zijn onze kleine zwarte vriendjes van de partij. Vooral oren, ogen, mond
en neus vinden ze de max... wij iets minder.

We leven hier op een totaal ander ritme dan thuis. In Belgie sta je op rond 8-9u en ga je slapen na 23u.
Hier wordt je de eerste keer gewekt door de ochtendzon rond 5u30 en kruip rond 7u uit de tent.
Tegen 19u gaat de zon onder en om 21u lig je alweer onder het wol. Effe aanpassen de eerste dagen.

Het grootste probleempunt tot nu toe was ons vervoermiddel. Op 1 maand hebben we al 3 auto's gehad:
een oranje Nissan Patrol 2.8 aut van '85, een witte Ford Transit 2.5 diesel en onze huidige bolide de
Ford Falcon 4.0i aut van '97. Tot nu toe rijdt de Falcon zoals we hadden verwacht, het verbruik ligt niet
te hoog (onder de 10l/100km) en we hebben zlefs cruise control en airco.
Het inwisselen van onze Patrol voor de Falcon ging niet vanzelf. Travellers Autobarn, die normaal bekend
staat voor een goede service, deed toch wat moeilijk toen onze Patrol begon te falen. Onze Patrol had een
slechte startmotor, viel altijd stil, had een 3-speed automaat, de benzine en lpg meter werkte niet,
de accelerator was te klein voor de motor. Toch was TAB redelijk koppig en bleven ze volhouden dat het
een goede wagen was. Yeah right, mate! Na veel gezaag toch de Falcon gekregen en 2000$ terug.
Ondertussen heeft de Falcon ons al een paar duizende kilometers verder gebracht, zelfs over kleine
zandwegjes en gravelwegen. We hebben wel al een dikke barst in onze voorruit door steenslag van een
roadtrain die uit de andere richting kwam. Onze dagen in Perth zijn hopelijk voorbij :-)


Op windloze dagen zitten we wat te niksen of gaan we nationale parken bezoeken.
De Pinneaccles zijn rotsformaties in de vorm van dennenappels, omgeven door gelig zand met op de achtergrond
witte duinen. In hetzelfde park heb je nog hangover bay en kangaroo point.
Kalbarri hebben we zelf nog niet gedaan, Flibie en Joke wel! Later meer daarover.
Rond Sharkbay zijn er wat toeristische plekjes. Stromatolites zijn rotsachtige stenen die gevormd zijn door
eencellige bacterieen, de eerste levende wezens op aarde.
Iets verder in Sharkbay ligt Shell Beach, een strand zonder zand maar met kleine schelpjes.
Op Eagle Bluff heb je een lookout point waar je goed zicht hebt over een baai, uitgestrekte oppervlaktes zeegras en veel underwater-life (cow-tailed mantas, dugongs, sharks,...).
Op de punt ligt de grootste stad in de baai, Denham. Verder is er evenveel leven in Denham als in een ad random gekozen Waals boerendorpje op zondag ochtend.
Het uiterste punt in Sharkbay is Monkey Mia: een plek waar dolfijnen tot in enkeldiep water komen en waar je ze op vaste tijdstippen een visje kan voederen. Verblijven doe je in Monkey Mia samen met de emu's op de camping in het national park.

Carnarvon is de laatste stop voor Gnaraloo. De auto voltanken en voorraad inslaan is de boodschap. Verkeersborden langs de weg waarschuwen er voor droogte en adviseren om genoeg water mee te nemen.

Voor je de unsealed roads naar Gnaraloo betreedt, rij je langs de blowholes. De golven van de Indische oceaan slaan er tegen rotsen die het water via holtes en blowholes meters hoog de lucht in stuwen.
De zandweg naar Gnaraloo test de ophanging van de wagen. Putten, stenen, grids en zand doen de auto werken. Onderweg zijn we een wieldop kwijtgeraakt en hebben een paar keer de bodem van onze stationwagen het wegdek afgeschraapt.

De windsurf is hier ok. We hebben het meeste gesurft op Corronation Beach, vlak boven Geraldton. Een makkelijke spot met een lagune voor de branding en een lang strand. Plaats genoeg voor foutjes dus.
Gnaraloo is een pak moeilijker: een piepklein strandje dat upwind ligt, een ondiep rif en een golf die
moeilijk te lezen is. Het resultaat: Maarten heeft z'n voetband gescheurd en z'n hoofd nekeer gecheckt tegen
zijn giek tijdens een spoeling.
Nu zitten we weer rond Geraldton en Maarten heeft zijn board in twee gesprongen op Corrows.
Nu is het de vraag: repareren of een andere (nieuw of tweedehands) kopen?

Golfsurf is hier veel minder aan de westkust. Tot nu toe waait het hier teveel of er zijn te weinig golven.
Blijkbaar is het zuiden veelbelovend! Onder Perth zijn er blijkbaar goede golfsurfspots, vooral rond
Margareth River. Ook Red Bluff en Gnaraloo zouden goed moeten zijn voor te golfsurfen, maar we hebben het niet zien werken.
Rond Geraldton is er nog een spot "Back Beach" met close-out golven. Niet ideaal dus!

Ontvangst op onze gsm's is schaars en eens dat we buiten de grote steden rijden is er zelfs geen FM-radio meer.
Wel is er in elke grote stad een "State Library of West Australia" die gratis Wi-Fi aanbiedt.

Nu hebben we nog 3 volle weken te gaan voor we naar de oostkust en Nieuw-Zeeland vertrekken. Van 28 december tot 17 januari zijn we weg uit WA. Na onze terugkomst zijn we van plan om de streken ten zuiden van Perth te verkennen :)

Al 2 weken ver en nog steeds in Perth!

Vorige week dinsdag zijn flibie en joke ook in het verre Australie gearriveerd. De kamer werd gedeeld en al het surfmateriaal opgeslagen.
Wij hadden onze keuze van auto ondertussen al gemaakt: de Nissan Patrol 4x4. De achterbanken werden eruit gehaald en de koffer werd in 2 lagen verdeeld, zodat het surmateriaal eronder kon en wij erboven nog konden slapen. Woensdag was de auto af. Ook flibie had zijn auto snel gekozen, een ford falcon stationwagen.
Woensdag avond werden de plannen gemaakt om donderdag ochtend eindelijk te vertrekken richting het noorden. Lancelin of Geraldton werd de eerste stop.

Spijtig genoeg moesten de plannen donderdag ochtend al zwaar herzien worden. Onze auto had toch enkele kleine mankementjes... De benzinetank was lek, de benzinemeter en de temperatuurmeter werkten niet, de snelheidsmeter duidde steeds 60km/h aan en de auto viel telkens stil voor een rood licht. De auto werd dus snel terug de garage in gebracht.
Al snel werd duidelijk dat dit niet zomaar op 1 dag gefixed zou worden en we dus geen auto hadden voor het weekend. Gelukkig kregen we een ford transit als vervangwagen, zodat we voor het weekend toch al een stukje naar boven konden reizen. We zijn dan naar Lancelin geweest, waar we gehoopt hadden op een eerste surfsessie, maar die bleef jammer genoeg uit. Telkens onshore wind, dus geen deftige golven en te weinig wind voor het windsurfen.

Maandag zijn we dan terug gereden naar Perth om onze auto op te pikken. Flibie was al doorgereden naar Geraldton om de condities daar te checken en een goede campingplaats te zoeken. Maandagnacht hebben we geslapen in de auto en merkten we dat de deuren niet deftig op slot gingen. Alweer de volgende dag naar de garage! Het enige goede hieraan is dat voorlopig nog alle kosten voor de dealer zijn, dus proberen we ieder klein defect te melden zodat de auto tip top in orde is achteraf.

Momenteel zijn ze de sloten nu aan het vervangen en hopen we binnen 2u te kunnen vertrekken richting Geraldton zodat we flibie en joke deze avond nog kunnen vergezellen. Vanaf morgen wordt er wind en golven voorspeld, dus het kan alleen maar beter worden!

To be continued...

Perth

De nacht doorbrengen op een luchthaven is nooit leuk. Zeker niet als er niets te doen is de terminal en als je 32kg surfmateriaal achter je aan sleept! Waarom surfen we ook al weer??
Ten laatste tegen 20u30 moest onze baggage uit de storage die we hadden gehuurd. Met nog meer dan 8 uur te gaan zaten we te wachten in een terminal. Een uitstekende gelegenheid om wa slaap in te halen!
Tot er om 23u een security kerel ons komt wakker maken om ons de terminal uit te zetten. De luchthaven sluit er van 23u tot 4u. Gevolg: 5uur doorgebracht op de stoep aan de arrivals! Gelukkig was het niet te koud, maar een jaske was toch welkom om effe door te slapen.

De vlucht zelf was meer dan ok. 4uur vliegen van Sydney naar Perth, maar door het tijdsverschil verliezen we maar 2 uur. De dame die onze vlucht had geboekt, gaf ons exit seats. Dubbel zoveel beenruimte dan op onze internationale vlucht!

Vrijdagochtend toegekomen in Perth rond 8u30. Een maxi-taxi genomen naar het Ozi inn hostel en een paar uurtjes later zaten we al in het shopping center van perth.

We verblijven nu in een dormroom voor 6, die we voor ons twee kregen hebben. Ons windsurfmateriaal ligt ook in on kamer.
We zijn al aan het rondkijken voor een auto. Tot nu toe zijn we er nog niet helemaal uit: een grote stationwagen (Holden Commodore) of dan toch een 4x4 (toyota landcruiser).

Deze namiddag zijn er 2 belgische meisjes die hun 4x4 komen laten zien. Mss wordt het dan deze?

Nog wa foto's:

Grtz,
K

Slumdog Starbucks!

Onze reis begon dinsdag 3/11/09 rond 14u met een autotrip naar Den Haag. Een nieuwe full carbon giek gaan oppikken voor onze sloper! Een witte tecnolimits met hier en daar een stukje zwart.
Van Den Haag reden we rechtstreeks naar Schiphol. Onderweg begon ons avontuur...
De koeling van de grijze mercedes bleek defect, malfunction noemen ze dat bij mercedes :-). Na wat koelwater bij te gieten, leek het probleem verholpen en zijn we op tijd aan de gate geraakt. Ook voor de ouders van Maarten was het een beetje reizen: zij kwamen pas om 3u thuis, na onverhelpbare autoproblemen.

De medewerkster van BMI dacht nog even moeilijk te doen en ons te laten bijbetalen voor ons materiaal, maar alles mocht uiteindelijk toch mee.
Samen met ons checkten nog een paar irritante, naar drank stinkende Nederlands voetbalsupporters in. Champions Leage is een mooie reden om London te bezoeken en iedereen zal het geweten hebben!

In de transitzone van London Heathrow waande we ons in India. Het overgrote deel van personeel en reizigers waren voorzien van de typische tint. Het Indiase meisje van Starbucks was zelfs zo vriendelijk om onze grote fresh brewed coffees gratis te geven nadat de betaalautomaat faalde. Just take it' -> Thx!
Van onze baggage moesten we ons op Heathrow niets van aantrekken, alles werd voor ons geregeld (of toch niet?).

De airbus a340 van Virgin Atlantic zou ons de komende 11uur in hogere sferen brengen en een paar tijdszones later stonden we alweer op de begane grond.
Een beknopte samenvatting van de vlucht: weinig beenruimte, voedsel was ok, entertainment in overvloed, maar waar zijn die knappe hostessen???
In Hong Kong ging alles snel: een nieuwe boardingpass gaan halen, een sanitaire stop en even skypen en we moesten alweer boarden. Onze bestemming: Sydney!

8 uur later stonden we weer op vaste grond! Vlot door de passpoortcontrole, hoewel de douanier wat bedekelijk keek toen we geen vaste verblijfplaats konden aanwijzen.
Mijn bagage had al enkele rondjes op de 'carrousel' afgelegd en onze oversized boardbags waren ook al terplaatse toen een dame ons het nieuws kwam melden. Maarten's bagage lag nog in London! Bummer!!
Na de aangifte zijn we probleemloos door de customs's geraakt! (Welk streng beleid?)

Voorlopig zitten we in Sydney. Onze vlucht naar Perth is geboekt. Morgen (vrij 6/11/2009) om 6u vertrekt onze vlucht met Virgin Blue. Ondertussen zitten we maar wat de tijd te doden en Krispy Kreme donuts te eten!



Greets,
K